Van Bob de Bouwer tot Mindful Run instructeur

 

 

Het leven is een sprookje. Niet Hans en Grietje of het Lelijke eendje. Nee, meer een sprookje met draken, demonen en prinsessen. Eigenlijk een film. Een fantasy film.

 

“Hoe dan?” zul je denken. “Hoe komt Hans tot deze vergelijking.“ Simpel. Mijn leven volgt deze verhaal lijn. Ik had een baan, liep een beetje hard en verder was er weinig aan de hand.

Natuurlijk was ik wel eens moe. Ging het soms wat minder. Maar zeker niets ernstigs. Het leven ging zijn gangetje en ik was gelukkig.

 

Maar toen ging het mis.

 

De aarde trilde op zijn grondvesten. Steden werden verzwolgen en ik overleefde het ter nauwer nood. Net als in een film. Zo voelden het. Helaas was het anders.

Ik had een Burnout. Mijn lichaam zei dat er iets moest veranderen. En wie moest dat doen? Dat was ik. Ineens was ik de hoofdrolspeler in een film.

Natuurlijk wilde ik niet veranderen. Had ik geen zin in een Burnout. En wat doe je dan? Ik stak me kop in het zand. Deed net of er niets aan de hand was. Maar er was wel degelijk iets aan de hand. Iedere dag stond ik op, nam een kop koffie en deed mijn ding. Ondertussen vechtend tegen een Burnout. Een strijd die uitliep op leven of dood.

 

Gelukkig kwam er hulp.

 

Net zoals in de film verscheen er een mentor in mijn leven. Niks zittend op een paard of gedragen door dragers. Nee. Gewoon met de auto.

Een coach die mij de regels liet zien. Vertelde hoe ik moest acteren, liet zien dat ik de hoofdrolspeler was en me aanspoorde strijd te voeren. Om te vechten tegen de monsters en demonen. Want die waren er volop. De film was in volle gang.

 

Agatha leerde mij alles wat ze wist. Stoomde me klaar voor de donkere krochten. Daar waar ik de confrontatie aan zou gaan met de grootste nachtmerries. Toen de tijd rijp was trok ik ten strijde. Hoopvol en vol goede moed liet ik me zakken. Eenmaal op de bodem was het stil. En donker. Ik zette de eerste stap en toen ......

Ik struikelde. Alles wat ik had geleerd - de levenslessen - het was allemaal vergeefs. Liggend op de grond, zielsalleen en met gesloten ogen dicht wachtte ik op het onvermijdelijke. Op datgene wat komen ging. Het was voorbij. Ik was klaar om verscheurt te worden. En dat gebeurde. Eerst door schuldgevoel, gevolgd door medelijden en als laatste door angst. Heel veel angst. En toen ging het licht aan. De film was klaar. GEINTJE!! Het was pauze.

 

De school des levens.

 

Ik werd wakker in een wereld van therapeuten en hulpverleners. Al mijn kennis viel in het niet bij wat ik hier zou leren. Dit was de hoge school. Zweinsteins Hogeschool voor Hocus-Pocus. Je weet wel? Uit Harry Potter. Hier ging ik mijn angst te lijf. Maar nog belangrijker. Ik leerde mezelf kennen.

 

Er scheen weer licht aan de horizon. Of land aan het eind van de tunnel. Whatever.

Fluitend doorliep ik het traject. Mijn levenslust kwam terug en mijn toekomst werd helder. Ik ging mijn dromen waarmaken en de wereld laten zien wie ik was. Het onmogelijke werd weer mogelijk. Maar ging het zo makkelijk? “Nee, natuurlijk niet.  Het is een film. Duhhh.”

 

Terug in de gewone wereld waren alle wijze lessen vergeten en wist ik niet meer wie ik was. Ik deed datgene wat ik altijd had gedaan. Trok mijn werkschoenen aan, zette een helm op en was weer loodgieter. Terug op de bouw werd ik geconfronteerd met mijn verleden. Donkere wolken pakte zich samen en mijn demonen stonden te wachten. Klaar om het af te maken. Om mij te verslinden. Een onmogelijke strijd die ik niet kon winnen. In ieder geval niet op de bouw.

 

En toen gebeurde het onmogelijke. De zon brak door en het begon te sneeuwen. “Ja maar dat kan toch niet?” In mijn film kan alles. Daar stond ik - hartje zomer - tot mijn enkels in de sneeuw - omringt door demonen - wachtend op mijn collega. “Hé, wat ben je nou aan het doen?” schreeuwde hij en vanaf dat moment zag ik het.

Naast hoofdpersoon en regisseur was ik ook schrijver. Ik was verantwoordelijk voor het verhaal. Mijn ongelofelijke verhaal. En het is nog lang niet ten einde.

 

Misschien vraag je je af wat er gebeurde met de demonen? De strijd werd gestaakt en ik ging terug naar school. Geen lange dagen meer op de bouw. Wel vele avonden in de boeken. En deze keer geen sprookjesboeken maar echte studieboeken.

 

The End.

Wil je de naam weten van mijn film? "De bouwvakker die mindfulnesstrainer werd."

 

Op iedere goede film komt een vervolg. Maar dat is nog even wachten. In de tussen tijd:

www.bouwmind.nl
www.mindfulrun.nl/dronten/

Opmerking: De met * gemarkeerde velden zijn verplicht.